منچستر بای د سی: آتش خشم، زیر خاکستر غم

با دیدن این فیلم مدام یک کلمه، نه... سه کلمه به ذهنم خطور می کرد: غم و غم و غم. انگار غم را از روی او ساخته اند. لی شخصیت مرد داستان را می گویم. غمی که از چشم هایش می بارد. منظورم اشک هایش نیست آخر او گریه نمی کند. پلک هایش را می گویم که انگار میلی عجیب به بسته شدن دارند. بستنی که دیگر تا ابد باز نشوند. اما او زنده است و چشمان نیمه بازش فقط برای این است که نزدیکترین فاصله ممکن جلویش را ببیند. نه پیشتر و نه پس. دکتر حامد واحدی اردکانی...